photo_۲۰۱۸-۰۱-۲۷_۱۶-۲۸-۴۵

سینما همیشه در حافظه ی خیلی ها خاطراتی را رقم زده است که هرگز قابل فراموش شدن نیست . بعضی ها با ان نقش ها زندگی کردند و هنوز هم بعد از سالهای سال اسم فیلم و بازیگر مورد علاقه شان را فراموش نکردند . سینما آنقدر از اهمیت بالایی برخوردار است که بعضی از گفتگو ها به دیالوگ های ماندگار سینما تبدیل شده اند .

دیالوگی که اگر بشنویم حتی اگر فیلم هم یادمان نیاید ، باز هم آن جمله بندی در عمق جانمان نفوذ میکند .
اما باید تامل کرد چرا سینمای امروز دیگر مثل قدیم ها نیست که برای دیدن فیلمی جلوی باجه بلیط فروشی صف بسته میشد. فیلم های امروز تفاوت های زیادی با سینمای قبل از انقلاب کرده است . حالا بعد از گذشت این همه سال میتوان گفت سینمای آن دوران که امروزه به آن فیلم فارسی گفته میشود در پرورش ستاره موفق تر بوده است ؛ نقش هایی که تا امروز هم در یاد مردم مانده است . حتی کسانی که تجربه ی زندگی در آن روزها را نداشته اند . مردم با نقش ها می خندیدند ، گریه میکردند ، کف میزدند .
بازیگرانی مثل ناصرالملک مطیعی ، محمدعلی فردین ،رضا بیک ایمانوردی ، منوچهر وثوق ، پوری بنایی ، فروزان و خیلی های دیگر هرگز مجوز دوباره دیده شدن نگرفتند . ایرج قادری هم تا سالهای سال در سکوت زندگی میکرد و زمانی که دوباره اسمش روی پرده سینما رفت ، مخاطبان زیادی را وارد سالن های سینما کرد .
بعضی از بازیگران جدید امروز سینما در زمانی کوتاه چهره میشوند ، اسمشان روی پرده ی سینما و مجله ها می آید و به همان سرعتی که آمدند محو میشوند .
اما هنوز هم خیلی ها معتقدند با نقش های بازیگرهای قدیم زندگی کرده اند . شاید یکی از این دلایل واقعی نبودن فیلم ها با زندگی مردم است . و هر از چند گاهی می بینیم ، فیلمی که از بطن زندگی مردم گرفته شده مخاطب بیشتری دارد .
شاید هم سلیقه ها تغییر کرده است . حالا بعضی از مردم ترجیح میدهند ، فقط برای تفریح و سرگرمی به سینما بروند ، همین میشود که فیلم های سخیف کمدی پرفروش ترین فیلم ها میشود . زمانی نه چندان دور مردم سینما را انتخاب میکردند تا ساعتی را زندگی کنند .
شب قوزی ، خشت و آینه ، گنج قارون ، بی تا ،گاو ، قیصر ، طوقی ، داشاکل ، گوزنها ، کندو ، سوته دلان و بسیاری از فیلم هایی که با آوردن اسم ها نسلی از خاطراتی میگویند که با آن فیلم به سر کردند .
مشکل سینمای امروز ایران شاید بودجه باشد هر چند که دیده شده است فیلم های با بودجه های کلان در ایران و خارج کشور ساخته میشود ، اما باز هم فقط در همان سال و حتی شاید همان هفته اول در یاد مخاطبش مانده است . خیلی ها از نبود فیلمنامه ی خوب شکایت میکنند ، اما تلاشی هم نمی کنند با افرادی کار کنند که نوشتن را آموخته اند . یک فیلم خوب شکل خواهد گرفت اگر برای زندگی فیلم ساخته شود .
باید بازنگری اساسی در سینما شکل گیرد ، بدون شک پرده ی نقره ای هم دلش برای به رخ کشیدن و نمایان کردن فیلمی خوب تنگ شده است .
تشیع بزرگان سینمایی مثل { محمدعلی فردین ، ایرج قادری ، ناصر ملک مطیعی ، عزت الله انتظامی و بسیاری دیگر } نشان داده است مردم هرگز ستاره هایشان را فراموش نمی کنند .
سالهاست بعضی ها فیلم نمی سازنند و به هر دلیلی از کار کنار گذاشته اند ، ناصر تقوایی فیلمساز کار بلدی است که میتوان آرزو کرد ، دوباره پشت قاب دوربین قرار بگیرد .
بهرام بیضایی اگر دوباره برگردد و در ایران فیلم بسازد ، دوستداران فیلم هایش سالن های سینما را پر خواهند کرد .
حال سینما و پرده ی نقره ای خیلی خوب نیست تنها پادزهری دوباره میتواند حالش را خوب کند همان فیلم هایی است که مخاطب لحظه به لحظه با آن زندگی کند و حتی بعد از روشن شدن چراغ های سالن و برگشت به خانه به فیلمی که دیده فکر کند .
می توانیم دست به آسمان برداریم و از خدا بخواهیم ، هیچ کس تلاش نکند برای رشد سینمای ایران سد بسازد . توقیف کردن فیلم هایی که از کانال های مختلف رد شده و مجوز گرفته است ، اجازه رفتن روی پرده را نمیگیرند ، و شاید بعد از چند سال از توقیف خارج شوند ؛ در صورتی اگر در زمان خاص خودش اکران میشد شاید درجه ی تب پرده ی نقره ای انقدر بالا نمیرفت .
به نظر میاید تنها چند نفر هستند که به عنوان یک ایرانی سینما ایران در خارج از کشور هم مطرح میکنند و از این اصغر فرهادی بیشترین نقش دارد . کسی که درباره اش شنیده ایم ” وارد زندگی مردم میشود و چیزی خارج از واقعیت نیست . ” همان باور پذیری که نه تنها در سینما در سریال های تلویزیونی هم کمرنگ شده است .
برای داشتن یک سینمای خوب همه باید دست به دست هم دهند تا دوباره شاهد تولد بازیگرهایی باشیم که نه فقط برای ستاره شدن بلکه برای بازیگر ماندن تلاش می کنند . آنها کسانی خواهند بود که کارشان را خوب یاد گرفته اند و از جان و دل میخواهند ، نه فقط روی پرده ی نقره ای بلکه در دل مردم ماندگار شوند .
جمله ی ماندگار در فیلم کمال الملک ۱۳۶۲ { من آرزو طلب نمیکنم ، آرزو میسازم }
و در انتها جمله ی ماندگار در فیلم رستگاری از شاوشنگ ۱۹۹۴ { یادت باشه رد امید چیز خوبیه ، شاید بهترین چیزه ، و هیچ چیز خوبی هیچ وقت نمی میره .

لیلا روغنگیر قزوینی

منتشر شده در ۲۳ شهریور۱۳۹۷